Γεννηθείς την πρωτοχρονιά του 1954 στο Φοινί ο Στέλιος (Παναγή) Περικλέους 20 χρόνων τότε υπηρετούσε στη στρατιωτική μονάδα 211 Τάγμα Πεζικού. Αγνοείται από τις 23 Ιουλίου 1974 κατά τα τραγικά γεγονότα της Τουρκικής Εισβολής. Τελευταία φορά εθεάθη στη Νεάπολη Λευκωσίας.

Collection


Η ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΑΓΓΕΙΟΠΛΑΣΤΙΚΗ ΤΟΥ ΦΟΙΝΙΟΥ. Η αγγειοπλαστική τέχνη παρουσιάστηκε στη ζωή των Κυπρίων από πολύ παλιά, τη Νεολιθική εποχή. Ο Κύπριος τεχνίτης γρήγορα χρησιμοποίησε τις πλαστικές ιδιότητες του αργίλου από το κυπριακό υπέδαφος και δημιούργησε αγγεία για να εξυπηρετήσει τις καθημερινές του ανάγκες. Η εμφάνιση της τέχνης αυτής έφερε επαναστατικές αλλαγές στην καθημερινή του ζωή. Με έμπνευση από το περιβάλλοντα χώρο, την κυπριακή φύση, την ευφυία και τη δεξιοτεχνία του, ο τεχνίτης επέλεγε αυτό που του ήταν χρήσιμο. Το χωριό Φοινί ανέπτυξε μια ξεχωριστή και μεγάλη αγγειοπλαστική παράδοση η ιστορία της οποίας χάνεται μέσα στους αιώνες. Κατά τις τελευταίες εκατονταετίες αποτέλεσε ένα από τα τέσσερα σημαντικότερα κέντρα αγγειοπλαστικής τέχνης στον τόπο μας.

Το Φοινί βρίσκεται στα νότια της οροσειράς του Τροόδους, 3 χλμ από την ιερά μονή της Τροοδίτισσας και 6 χλμ δυτικά από το ορεινό θέρετρο των Πάνω Πλατρών και αποτελεί τη δυτική άκρη των Κρασοχωριών. Η μορφολογία του εδάφους καθώς και τα πετρώδη βουνά, σε συνδυασμό με την άμεση εξάρτηση των εισοδημάτων των κατοίκων του από τις καιρικές συνθήκες, συνέτειναν ώστε οι Φοινιώτες να στραφούν και σε ένα δεύτερο επάγγελμα αυτό του αγγειοπλάστη.

Η τέχνη αυτή αποτέλεσε ένα προσοδοφόρο επάγγελμα για μεγάλο αριθμό κατοίκων. Ολόκληρες οικογένειες ζούσαν από το επάγγελμα αυτό. Οι άντρες ήταν κυρίως πιθαράδες. Οι γυναίκες κατασκεύαζαν ως επί το πλείστον αντικείμενα για τη μεταφορά και φύλαξη των γεωργικών προϊόντων και του νερού. Κατά τον 20ο αιώνα η αγγειοπλαστική τέχνη του Φοινιού εξελίχθηκε και διασώθηκε ως οικοτεχνία.

Στο Φοινί οι άντρες κατασκεύαζαν στο χέρι χωρίς τροχό τα μεγάλα δοχεία, τα πιθάρια, που προορίζονταν για την αποθήκευση νερού και κρασιού. Πολλές είναι οι μαρτυρίες για τους «πλανόδιους τεχνίτες», τους αγγειοπλάστες του Φοινιού. Κατά τους καλοκαιρινούς μήνες οι Φοινιώτες πιθαράδες, ταξίδευαν στα γύρω χωριά όπου γινόταν μεγάλη παραγωγή κρασιού και στάθμευαν σε μέρη όπου υπήρχε κατάλληλο χώμα, κοντά σε βίνες από κοκκινόχωμα το οποίο χρησιμοποιούσαν για την επιτόπου κατασκευή των πιθαριών.

Πολλά από αυτά τα πιθάρια φέρουν χαραγμένο το όνομα του κατασκευαστή τους και την ημερομηνία κατασκευής τους. Εξαιτίας της ανάπτυξης της τέχνης αυτής, το Φοινί γρήγορα έγινε το κέντρο παραγωγής πιθαριών των κρασοχωριών. Η ευημερία και η ανάπτυξη του χωριού από τα εισοδήματα της τέχνης αυτής έγινε αφορμή για επέκτασή της αργότερα και στα γύρω χωριά της περιοχής.

Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΦΟΙΝΙΩΤΙΚΗ ΑΓΓΕΙΟΠΛΑΣΤΙΚΗ ΤΕΧΝΟΤΡΟΠΟΙΑ

Στο οδοιπορικό που ακολουθεί, παρέα με τις Φοινιώτισσες σύγχρονες αγγειοπλάστριες παρουσιάζουμε όλα τα στάδια παραγωγής, από τη συλλογή του χώματος, την ετοιμασία του πηλού, την κατασκευή των αγγείων και το ψήσιμο τους σε παραδοσιακό καμίνι.

Η ετοιμασία της πρώτης ύλης
Η εξεύρεση, συλλογή και μεταφορά της πρώτης ύλης ήταν ως επί το πλείστων αντρική εργασία. Για την ετοιμασία του πηλού για τα μεγάλα πιθάρια και τις κούζες συνήθως χρειάζονται δύο είδη χώματος, το «άσπρο» και το «κόκκινο» ενώ για τα διακοσμητικά μικρά είδη αγγειοπλαστικής χρησιμοποιείτε μόνο το κόκκινο. Το χώμα προέρχεται από τις γύρω περιοχές κοντά στο χωριό.
Μετά την ανόρυξη και τη μεταφορά στο χωριό, ακολουθεί το άπλωμα και το στέγνωμα του χώματος. Στη συνέχεια γίνεται το «κοπάνισμα» για να σπάσουν οι σβόλοι. Αυτό επιτυγχάνεται με ξύλινο εργαλείο, το «κουπάνι», ειδικά κατασκευασμένο από σκληρό ξύλο. Ακολουθεί το κοσκίνισμα που γίνεται με ειδικό κόσκινο για να αφαιρεθούν οι πέτρες και άλλα ξένα σώματα. Το ζύμωμα γίνεται σε ειδικά κατασκευασμένη γούρνα. Το χώμα ραντίζεται με νερό και μετά αναμιγνύεται με ειδικό ξυλόφτυαρο. Αφού ολοκληρωθεί το ζύμωμα, ο πηλός μεταφέρεται στο χώρο εργασίας και είναι έτοιμος για χρήση.

Η κατασκευή αγγείων σήμερα
Τα χειροποίητα αγγεία του Φοινιού, εξακολουθούν να γίνονται με τον ίδιο τρόπο όπως γίνονταν χιλιάδες χρόνια πριν, χωρίς μεγάλες αλλαγές. Η φόρμα των αγγείων, γίνεται πάνω στο παραδοσιακό «γυριστάρι». Η Φοινιώτισσα αγγειοπλάστρια καθισμένη ή/και όρθια, τοποθετεί το γυριστάρι μπροστά της, με τον πηλό στοιβαγμένο στο πλάι. Στην επιφάνεια του γυρισταριού στερεώνεται ο φελλός με τρία μικρά κομμάτια πηλού. Ο φελλός χρησιμεύει για την εύκολη μεταφορά του αγγείου όταν είναι ακόμη μαλακό, αμέσως μετά την κατασκευή του.

Στο κέντρο της επιφάνειας του φελλού, τοποθετείται ένα κομμάτι πηλός, σε σχήμα μπάλας, ανάλογα με το μέγεθος του αγγείου που πρόκειται να κατασκευαστεί. Το γυριστάρι περιστρέφεται και η αγγειοπλάστρια αρχίζει με τη γροθιά της να κάνει ελαφρά κτυπήματα πάνω στην μπάλα του πηλού δημιουργώντας έτσι τη βάση του αγγείου. Ακολούθως, με τη βοήθεια του αριστερού χεριού, πιέζοντας εσωτερικά και με το καλάμι εξωτερικά στο δεξί χέρι, πλάθει τα τοιχώματα του αγγείου δίνοντάς του το ανάλογο σχήμα. Όταν χρειάζεται, ο τροχός γυρίζει και καθοδηγείται με το πόδι ή/και το χέρι. Αυτό επαναλαμβάνεται πολλές φορές μέχρι να ολοκληρωθεί η φόρμα του αγγείου. Κατά διαστήματα η τεχνίτρια βρέχει το αγγείο με ένα μικρό βρεγμένο κομμάτι υφάσματος για να βοηθήσει τον πηλό να πάει πιο εύκολα προς τα πάνω.

Μετά τη φόρμα του αγγείου η τεχνίτρια θα γυαλίσει τα τοιχώματά του με βρεγμένο ρούχο και θα το παραμερίσει κάπου στη σκιά, μακριά από τα ρεύματα του αέρα μέχρι την επόμενη μέρα. Την επόμενη μέρα θα αφαιρέσει με ξυλομάχαιρο τον πηλό ώστε να το κάνει ομοιόπαχο. Μετά θα το γυαλίσει με βρεγμένο πανί και θα το στιλβώσει ελαφρά με το εξωτερικό του καλαμιού. Ανάλογα με το είδος του αγγείου, θα του προσθέσει χέρια, πλαστική διακόσμηση όπως μαργαρίτες, κουκουνάρια, πουλάκια, ανθρωπάκια, καννούρκα κ.ά. Θα ακολουθήσει το στέγνωμα σε σκιερό μέρος. Όταν στεγνώσουν τελείως, τα αγγεία είναι έτοιμα για καμίνιασμα.

Το καμίνιασμα των αγγείων
Τα αγγεία μετά το στέγνωμα ψήνονται σε καμίνι ξύλων. Πρώτα τοποθετούνται τα μεγάλα αγγεία και μετά ακολουθούν τα μικρότερα. Η φωτιά ανάβει στον κάτω θάλαμο και η θερμότητα μεταφέρεται από τις τρύπες του πατώματος στο πάνω μέρος. Το ψήσιμο διαρκεί από 10 έως 12 ώρες ανάλογα με το μέγεθος των αγγείων. Αρχικά γίνεται η προθέρμανση του καμινιού και σταδιακά η φωτιά δυναμώνει. Το ψήσιμο των αγγείων γίνεται εμπειρικά από πεπειραμένους αγγειοπλάστες. Όταν τελειώσει ο κύκλος ψησίματος και ελαττωθεί η θερμοκρασία του καμινιού δηλαδή μετά από 10 έως 12 ώρες, τα αγγεία είναι έτοιμα για χρήση.

Τα πιθάρια
Τα εξειδικευμένα βιομηχανικά προϊόντα εισαγωγής και η εμφάνιση ειδών μαζικής παραγωγής στην αγορά, αντικατέστησαν τα χειροποίητα είδη. Την ίδια τύχη είχαν και τα πιθάρια. Η κατασκευή τους ήταν δύσκολη και χρονοβόρα γι' αυτό και η παραγωγή τους ανακόπηκε γύρω στα μέσα του 20ου αιώνα. Τα αγγεία αυτά ήταν μεγάλα γι' αυτό κατασκευάζονταν κυρίως στον τόπο χρήσης τους. Τα κατασκεύαζαν κυρίως άντρες, οι πιθαράδες. Η πρώτη ύλη που χρησιμοποιούσαν προερχόταν από τις γύρω περιοχές. Επειδή η ποσότητα που χρειαζόταν ήταν πολύ μεγάλη πολλές φορές οι πιθαράδες επέλεγαν τον τόπο κατασκευής των πιθαριών κοντά σε βίνες από κοκκινόχωμα. Η ετοιμασία της πρώτης ύλης είναι η ίδια όπως και για τα άλλα αγγεία.

Η κατασκευή τους διαρκούσε 15 με 20 ημέρες ανάλογα με το μέγεθος τους. Ο πιθαράς έπαιρνε ένα κομμάτι πηλό βάρους τριών - τεσσάρων κιλών για να δημιουργήσει την αρχή του πιθαριού, τη βάση του. Αυτό έπρεπε να ήταν αρκετά χοντρό για να κρατά το υπόλοιπο βάρος του πιθαριού. Την ίδια μέρα δημιουργούσε την αρχή για 5-6 πιθάρια. Κάθε μέρα τοποθετούσε και ένωνε ένα δακτύλιο στο καθένα από αυτά, δηλαδή ετοίμαζε ένα κουλούρι από πηλό και το ένωνε πάνω στο προηγούμενο ακολουθώντας τη φόρμα του πιθαριού. Ο καινούριος δακτύλιος ήταν απαραίτητο να κρατηθεί υγρός μέχρι την επομένη μέρα γι' αυτό και ο πιθαράς κάλυπτε τα αγγεία με φύλλα καρυδιάς ή αμπελιού. Στη συνέχεια ο πιθαράς έπλαθε νέο χοντρό κουλούρι πηλού και το έστρωνε ομοιόμορφα στο χείλος του προηγούμενου δακτυλίου της προηγούμενης μέρας. Η εργασία αυτή κρατούσε δύο έως και τρεις βδομάδες ανάλογα με το μέγεθος του πιθαριού. Ακολουθούσε το στέγνωμα που διαρκούσε περίπου ένα μήνα. Το ψήσιμο γινόταν σε μεγάλα ειδικά καμίνια που χωρούσαν 4 ως 5 πιθάρια.


Σήμερα, η λειτουργικότητα και η χρήση των αγγείων αυτών έχει υποβαθμιστεί αφού οι αγορές έχουν κατακλυστεί από προϊόντα μαζικής παραγωγής που εκτοπίζουν τα χειροποίητα προϊόντα. Η εμφάνιση ποικίλων μορφών βιομηχανικών προϊόντων τη δεκαετία του '50 υπήρξε η απαρχή της εγκατάλειψης της τέχνης αυτής. Παράλληλα ο σύγχρονος τρόπος ζωής, έχει διαφοροποιήσει τη χρήση των αγγείων με αποτέλεσμα σήμερα οι λιγοστές Φοινιώτισσες που ασχολούνται με την αγγειοπλαστική τέχνη, να περιορίζονται κυρίως στα χειροποίητα διακοσμητικά πήλινα αγγεία.

Στην κοινότητα το Κοινοτικό Συμβούλιο Φοινιού σε συνεργασία με τον εκπαιδευτή κεραμικής κ. Αντρέα Φασουλίδη, το Σύνδεσμο Αποδήμων Φοινιού και άλλους φορείς έχει αναλάβει μια πολύπλευρη προσπάθεια για την έρευνα, διάσωση και προβολή της παραδοσιακής Φοινιώτικης Αγγειοπλαστικής Τεχνοτροπίας. Παράλληλα τα τελευταία χρόνια γίνεται προσπάθεια για ενθάρρυνση των νέων του Φοινιού όπως ασχοληθούν και... με το επάγγελμα του αγγειοπλάστη. Ως Φοινιώτες είναι καθήκον μας είναι να συμβάλουμε στη διατήρηση των λαϊκών αυτών στοιχείων που μας προσδιορίζουν ως λαό και ως έθνος αφού αποτελούν ένα πολύτιμο ιστορικό στοιχείο για τη γνώση του πολιτισμού του τόπου μας.


Το κέρμα των 10 σεντ της κυπριακής λίρας

Το Φοινί υπήρξε αναμφίβολα ένα από τα τέσσερα σημαντικότερα κέντρα αγγειοπλαστικής τέχνης στην Κύπρο. Για αιώνες κάθε σπίτι ήταν και ένα αγγειοπλαστείο. Απόδειξη της τέχνης και της φήμης των Φοινιωτών είναι το γνωστό φοινιώτικο αγγείο που κοσμούσε για σχεδόν δύο δεκαετίες το κέρμα των 10 σεντς της Κυπριακή Λίρας μέχρι και το Δεκέμβριο 2007. Από την 1η Ιανουαρίου 2008 σταμάτησε η κυκλοφορία του με την αντικατάσταση της Κυπριακής Λίρας, και την υιοθέτηση του Ευρώ.

Collection


Αγγειοπλαστείο στο Φοινί – Κατασκευή μεγάλης κούζας από την Θεοφανού Αυγουστή, από την έκδοση με τίτλο «1962» Πολιτιστικό Ίδρυμα Τραπέζης Κύπρου. Μια φωτογραφική καταγραφή της Κύπρου από τον Manuel-Bovy και την Αριστέα Τζάνου.

Collection


Η Κοραλλία Αλεξάνδρου, μαζί με τα παιδιά της επιδεικνύει μπροστά στον φωτογραφικό φακό ένα από τα δημιουργήματα τα της. Ένα μοναδικό έργο Τέχνης – ένα πήλινο κουζούι με καννούρκα. Η Κοραλλία έφυγε νωρίς από τη ζωή και δεν πρόλαβε να μας χαρίσει πολλά τέτοια δημιουργήματα. Ωστόσο από τα λιγοστά που υπάρχουν κάποια έχουν εξέχουσα θέση σε βιτρίνες και σαλόνια πολιτικών αξιωματούχων και κάποια έχουν δοθεί δώρα σε πολιτικούς αρχηγούς και πρόξενους στο εξωτερικό.

Για εμάς τους Φοινιώτες η Κοραλλία πάντα θα είναι στην καρδιά και τη σκέψη μας, για το τάλαντο της. Γι’ αυτό το θείο δώρο που της χάρισε ο Θεος, που σήμερα κάνει όλους εμάς περήφανους που τη ζήσαμε και αγαπήσαμε να δημιουργεί αυτά τα μοναδικά έργα τέχνης. Τα Φοινιώτικα πήλινα αγγεία.

Collection


Κατασκευή πήλινων αγγείων από την κα Αννέτα Αυγούστη στη αυλή του σπιτιού της.

Η αγγειοπλαστική τέχνη αποτελούσε ένα προσοδοφόρο επάγγελμα για μεγάλο αριθμό κατοίκων της Κοινότητας Φοινιού. Ολόκληρες οικογένειες ζούσαν από το επάγγελμα αυτό. Οι άνδρες ήταν κυρίως πιθαράδες. Οι γυναίκες κατασκεύαζαν ως επί το πλείστων αντικείμενα για τη μεταφορά και φύλαξη των γεωργικών προϊόντων και του νερού.

Collection


Ο γέρο Σπύρος, ένας λεβεντόγερος και ο τελευταίος βρακάς του Φοινιού. Η Βράκα, η Ζώστρα, το Γιλέκο και οι Μπότες αποτελούσαν μέρος της ενδυμασίας των πατεράδων και παππούδων μας σε παλαιότερες εποχές. Ο γέρο Σπύρος Ονησιφόρου ήταν ο τελευταίος Φοινιώτης πρεσβευτής αυτής της παραδοσιακής ανδρικής ενδυμασίας. Η φωτογραφία αυτή έγινε card postal, κυκλοφορούσε ανά το Παγκύπριο μέχρι τη δεκαετία του 1980.

Collection


Οι Παναγιώτης Παφίτης και Γιαννής Πάτσιος από τους τελευταίους βρακάες Φοινιώτες. Παππούδες με τις βράτζιες με τα ζιμπούνια (γιλέκα) και οι δύο με τα μπαστούνια τους σε φόντο / σκηνικό τις Φοινιώτικες τόνενες καρέκλες.

Collection


Ο Αντώνης Θεοδότου και η σύζυγος του, Ευγενία, τιμήθηκαν ως μεγάλοι ευεργέτες.

Αντώνης Θεοδότου

Ο αείμνηστος Αντώνης Θεοδότου, γιατρός, πολιτευτής και δήμαρχος γεννήθηκε στο Φοινί, το 1859 και απεβίωσε το 1928. Πατέρας του ο Θεόδοτος Χατζηπαναγιώτου. Μεγαλύτερος αδελφός του δικηγόρου και πολιτευτή, Θεοφάνη Θεοδότου. Πρώτος εξάδελφος του ιατρού, Αριστόδημου Φοινιέως και ανεψιός του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Σωφρονίου Γ΄.
Το 1887, όταν ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην Ιατρική του Πανεπιστημίου Αθηνών, μετέβη στο Παρίσι για μετεκπαίδευση(1887-1889). Από το 1889, άσκησε την Ιατρική στη Λευκωσία. Διετέλεσε Πρόεδρος του Κυπριακού Συλλόγου Λευκωσίας (1891).
Επιπρόσθετα, αποτελεί ιδρυτικό μέλος του Ταμιευτηρίου η Λευκωσία. Το 1912, όταν το Ταμιευτήριο η Λευκωσία μετονομάστηκε σε «Τράπεζα Κύπρου», ο Θεοδότου ορίστηκε ως ο πρώτος πρόεδρος της Τράπεζας.
Ο Αντώνης Θεοδότου συνέβαλε και στην ανάπτυξη του Αθλητισμού. Θεωρείται ως ένας από τους πρωτεργάτες του Κυπριακού Αθλητισμού. Ειδικότερα, με πρωτοβουλία τόσο του Αντώνη Θεοδότου όσο και του γιατρού Θεοφάνη Θεοδότου, ιδρύθηκε το 1894 ο Γυμναστικός Σύλλογος «Τα Παγκύπρια». Αξίζει να σημειωθεί πως το 1934, το Στάδιο που χρησιμοποιείτο από το Γυμναστικό Σύλλογο μετονομάστηκε «Στάδιο Γ.Σ.Π, Ευγενίας και Αντωνίου Θεοδότου» προς τιμή των ευεργετών του.
Σημαντική ήταν η συνεισφορά και το έργο του και στο χώρο της εκπαίδευσης. Ήταν ιδρυτικό μέλος και μεγάλος ευεργέτης του Παγκυπρίου Γυμνασίου. Προς τιμή του μάλιστα μια πτέρυγα του Παγκυπρίου φέρει το όνομα του (πτέρυγα Αντωνίου Θεοδότου). Επίσης, για μεγάλο χρονικό διάστημα διετέλεσε έφορος των Ελληνικών Εκπαιδευτηρίων Λευκωσίας. (1893-1906, 1911-1917, 1924-1925,1925-1926). Το 1925, μαζί με τη σύζυγο του ανοικοδόμησε την Αστική Σχολή Αγίου Αντωνίου Λευκωσίας , η οποία εν συνεχεία ονομάστηκε «Αστική Σχολή Αντωνίου και Ευγενίας Θεοδότου. Το επόμενο έτος, ο Θεοδότου ευεργέτησε και την γενέτειρα του, ανοικοδομώντας το Δημοτικό Σχολείο Φοινιού. Ευγενία Θεοδότου Η Ευγενία Θεοδότου γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1864 και πέθανε το 1969. Ήταν κόρη του Γεωργίου Ιωαννίδη Μουμτζή και ανιψιά του στρατηγού Κωνσταντίνου Χατζϊωάννου, του μητροπολίτη Κιτίου Χρυσάνθου και του Θεμιστοκλή Θεοχαρίδη. Η Ευγενία Θεοδότου ήταν η μεγαλύτερη αδελφή της «ευεργέτιδος του Ελληνικού Ορφανοτροφείου Λευκωσίας Αθηνάς Κωνσταντίνου Διανέλλου»

Η Ευγενία Θεοδότου μαζί με τον σύζυγο της, όπως προαναφέρθηκε, ανοικοδόμησαν την Αστική Σχολή Αγίου Αντωνίου Λευκωσίας, καθώς και το Δημοτικό Σχολείο Φοινιού. Πρέπει να σημειωθεί πως η Ευγενία συνέχισε να προσφέρει οικονομική βοήθεια και στα δυο σχολεία.

Ιδιαίτερα σημαντική ήταν η συμβολή της στον Γυμναστικό Σύλλογο«Παγκύπρια». Σαφέστερα, απήλλαξε το Στάδιο της Λευκωσίας «από το τεράστιο για την εποχή χρέος του», το οποίο ανήρχετο περίπου σε 2.400 λίρες. Επιπλέον, προέβη στην παραχώρηση σημαντικού ποσού για τη «βελτίωση των αθλητικών του εγκαταστάσεων».

Το 1953, η Ευγενία Θεοδότου παραχώρησε στον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο Γ, κτηματική περιουσία περίπου 60.000 λιρών, με σκοπό την ενίσχυση του Ορφανοτροφείου Λευκωσίας. Δυο χρόνια αργότερα, το 1955, η Θεοδότου διέθεσε ολόκληρη την περιουσίας της «για την ίδρυση και συντήρηση επαγγελματικής σχολής και για άλλους φιλανθρωπικούς σκοπούς». Η περιουσία αυτή «υπολογιζόταν σε 250.000 λίρες περίπου και περιελάμβανε ακίνητα στη Λευκωσία, τα χωριά Λεύκα, Άσσια, Τύμπου, Πλάτρες και αλλού.

Χωρίς αμφιβολία, η Ευγενία Θεοδότου αποτελεί και μια εκ των ευεργετών του έθνους. Συγκεκριμένα, το 1950, παραχώρησε την κατοικία της για να στεγαστεί το ελληνικό προξενείο στη Λευκωσία

Στην Ευγενία Θεοδότου απένειμαν τις ακόλουθες τιμητικές διακρίσεις:
1. Μετάλλιο αγαθοεργίας από την Εκκλησία της Κύπρου
2. Παράσημο από τον Ταξιάρχη του Τάγματος Ευποιΐας. Το παράσημό αυτό για πρώτη φορά απενεμήθη από την ελληνική κυβέρνηση στην Κύπρο.
3. Τιμητικό Μέλος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (Μ.Β.Ε.),
4. Επίτιμο μέλος της Πνευματικής Αδελφότητας Ελληνίδων Κύπρου

Collection


ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΥ ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΥ

Στην κοινότητα Φοινιού λειτουργεί από το 1993, Στέγη Ηλικιωμένων, οι υπηρεσίες της οποίας στεγάζονται σε ιδιόκτητο διώροφο οίκημα, δωρεά της αειμνήστου οικογένειας της Νίνας Σαλούμη προς το Συμβούλιο Κοινοτικού Εθελοντισμού Φοινιού.

«Δημιουργήσαμε ένα χώρο ζωής και ενέργειας, φροντίζοντας έτσι να διασφαλίσουμε την αναγκαία και απαραίτητη Ποιότητα Ζωής προς τους ηλικιωμένους συνάνθρωπους μας».
Το ΣΚΕ Φοινιού είναι σήμερα μία εθελοντική οργάνωση, κάτω από την εποπτεία του Υπουργείου Εργασίας & Κοινωνικών Ασφαλίσεων και πιο συγκεκριμένα του Γραφείο Ευημερίας. Το Διοικητικό Συμβούλιο του, αποτελείται από 7-11 μέλη από όλα τα οργανωμένα σύνολα της κοινότητας Φοινιού (Κοινοτικό συμβούλιο, Εκκλησιαστική Επιτροπή, Σύνδεσμος Αποδήμων και άλλους φορείς) και εκλέγεται κάθε δύο χρόνια. Στο τέλος κάθε οικονομικού έτους, καταρτίζονται λογαριασμοί οι οποίοι ελέγχονται από ανεξάρτητο ορκωτό λογιστή και ετοιμάζεται Ετήσια Έκθεση η οποία υποβάλλεται στο Υπουργείο Εργασίας & Κοινωνικών Ασφαλίσεων και συγκεκριμένα στο Γραφείο Ευημερίας, για αξιολόγηση και έλεγχο.

Προγράμματα
Το ΣΚΕ Φοινιού στα ανακαινισμένα ιδιόκτητα κτίρια του, φιλοξενεί δυο προγράμματα:
Το Πρόγραμμα «Α» για την κατ’ οίκον Φροντίδα και ημερήσια σίτιση σε άτομα της τρίτης ηλικίας και
Το Πρόγραμμα «Β» για την ημερήσια φιλοξενία και 24ώρη φροντίδα.
Από της ιδρύσεως του για τη χρονική περίοδο 1993 μέχρι 2013, έχουν φιλοξενηθεί, μέσα από το Πρόγραμμα «Α» 47 άτομα και στο Πρόγραμμα «Β» 86 άτομα.

Εγκαταστάσεις
Το οίκημα μας είναι μία διώροφος οικία, με δίκλινα και μονόκλινα δωμάτια για την καλύτερη εξυπηρέτηση των οικοτρόφων του. Το ισόγειο του χρησιμοποιείται για το Πρόγραμμα «Α» ενώ η ανώγειος κατοικία χρησιμοποιείται αποκλειστικά για το Πρόγραμμα «Β». Είναι ένας χώρος που φτιάχτηκε με αγάπη για την τρίτη ηλικία με άνετους κοινόχρηστους χώρους, εσωτερική αυλή, καθιστικό μαζί με ευρύχωρο εστιατόριο και μπαλκόνι, με θέα προς την κεντρική Πλατεία της κοινότητας. Έτσι οι οικότροφοι μας μπορούν να γεμίζουν τις ώρες της ημέρας, συμμετέχοντας σε ποικίλες δραστηριότητες, να νιώθουν ενεργοί και να περνούν ευχάριστα και δημιουργικά τον χρόνο τους.

Προσωπικό
Το προσωπικό μας, απαρτίζεται από άτομα επιλεγμένα με αυστηρά κριτήρια. Η Ομάδα συνεργάζεται στενά με το εκάστοτε Διοικητικό Συμβούλιο και πέραν από τις απαιτούμενες υπηρεσίες, οι φροντιστές μας συνοδεύουν τους φιλοξενούμενους μας στις δραστηριότητες τους. Εργάζονται κοντά στους ηλικιωμένους μας, με αγάπη αλλά και ευσυνειδησία προσφέροντας τους συντροφιά, βοήθεια, παρηγοριά και διεξόδους στα ιδιαίτερα προβλήματά τους.

Φροντίδα
Άμεση προτεραιότητα μας είναι η υγιεινή και καθαριότητα των οικοτρόφων μας, των δωματίων τους καθώς και όλων των κοινόχρηστων χώρων του οικήματος μας. Συγκεκριμένα, η φροντίδα, αφορά τη στέγαση, τη σίτιση, την ιατροφαρμακευτική φροντίδα των φιλοξενουμένων μας, την ατομική τους υγιεινή, την ψυχαγωγία, την πνευματική και ψυχική καλλιέργειά τους και την συμμετοχή τους στα Μυστήρια της Εκκλησίας μας. Οι φροντιστές μας πέραν από την ατομική υγιεινή των οικοτρόφων μας, αναλαμβάνουν επίσης τη σωστή λήψη και τήρηση της φαρμακευτική αγωγή τους και την πλύση των ρούχων τους.

Σίτιση
Διαθέτουμε μαγειρείο στο οποίο ετοιμάζονται καθημερινά τα γεύματα των φιλοξενούμενων μας. Το πρόγραμμα διατροφής προβλέπει εναλλακτικό μενού σύμφωνα με τις εποχές και ανάλογα με τις διατροφικές συνήθειες ή/και εξειδικευμένες ανάγκες κάθε φιλοξενουμένου.

Ασφάλεια
Μέσα στις υποχρεώσεις μας είναι και η μέριμνα για την ασφάλεια των οικοτρόφων καθώς και των ανθρώπων που εργάζονται στο χώρο. Το κτίριο διαθέτει σύστημα πυροπροστασίας, σύστημα συναγερμού και σύστημα κλειστού κυκλώματος παρακολούθησης, ενώ ταυτόχρονα έχουμε καταρτίσει σχέδιο εκκένωσης του κτιρίου σε περίπτωση κίνδυνου.

Δράση
Οι διάφορες δραστηριότητες και εκδηλώσεις που υλοποιούνται κατά καιρούς από το ΣΚΕ Φοινιού, αποσκοπούν στη στήριξη του όλου έργου καθώς και στον εμπλουτισμό των υπηρεσιών που παρέχονται στους τρόφιμους του. Δράσεις σαν και αυτές όπως και η δια-δραστική επαφή των ηλικιωμένων στις κοινότητες τους κοντά στους οικείους τους και τους συγχωριανούς τους, συντελούν στην βελτίωση των διαπροσωπικών τους σχέσεων, την προσωπική τους ανάπτυξη και βοηθούν στην αναβάθμιση του επιπέδου της ποιότητας ζωής τους.

Το όραμά μας
Φιλοδοξία του «ΣΚΕ Φοινιού» είναι η δημιουργία ενός χώρου ζωής και ενέργειας. Οι εγκαταστάσεις μας και το προσωπικό μας διασφαλίζουν την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών μας. Πάντοτε θα αγωνιζόμαστε για να επιτύχουμε το αυτονόητο... ποιοτικές υπηρεσίες φροντίδας για τους ανθρώπους που αγαπάμε και που μας έχουν ανάγκη. Αυτό που στις μέρες μας ονομάζουμε «Ποιότητα Ζωής» και που δυστυχώς είναι πολύ εύκολο να το στερηθούν οι ηλικιωμένοι συνάνθρωποι μας.

Στη στέγη μας λειτουργεί ελεύθερο επισκεπτήριο όλο το εικοσιτετράωρο.

Collection