Αυτό το βιβλίο δεν το έγραψε αυτός που το υπογράφει. Το έγραψαν όλοι όσοι συμμετέχουν σε αυτό, ανεξάρτητα με τις πόσες συμμετοχές και τις πόσες διακρίσεις είχε ο καθένας στη καριέρα του και σε ποιά ομάδα , ανεξάρτητα ηλικίας. Σκοπός δεν είναι να καταγραφεί εδώ αν ο "Α" ποδοσφαιριστής έκανε καλές κεφαλιές, ο "Β" έξυπνα τάκλιν, ο "Γ" έβαζε τρομερά γκολ και ο "Δ" φοβερές αποκρούσεις. Σκοπός είναι να καταγραφούν οι μαρτυρίες όλων για το πως εννοείται η αθλητική ιδέα, η ομαδικότητα, η ανταγωνιστικότητα μέσα στον αγωνιστικό χώρο και συνάμα η συναγωνιστικότητα και φιλία εκτός γηπέδου. Απώτερος σκοπός είναι να ακούσουμε και πάλι τη φράση, "για τη φανέλα", να δούμε νοερά στο γήπεδο το "ευ αγωνίζεσθαι". Όταν στις αλάνες και τα χωράφια της γειτονιάς φύτρωναν άγρια χόρτα και λουλούδια μαζί και ανάμεσα σε αυτά ξεφύτρωναν αστέρια που έμελλε να φωτίσουν με την παρουσία τους το κυπριακό ποδόσφαιρο. Ήταν εκεί οι ανιχνευτές αστεριών, οι ψαράδες ταλέντων να τα περισυλλέξουν να τα αγκαλιάσουν με στοργή να τα πάνε να πετάξουν στο ταξίδι του ονείρου τους, να βρεθούν στο μεγάλο γήπεδο. Μπορεί τα χρόνια να έχουν περάσει, μα, κατά που λέει και ο ποιητής, "είναι σαν να μη πέρασε μια μέρα". Μέσα από το βιβλίο είναι όλοι εκεί, να μυρίσουν το βρεγμένο χώμα του γηπέδου ραντισμένο από τη βαρέλα του δημαρχείου, να παρατηρήσουν τον κάθε φίλαθλο αν είναι στη θέση του, να είναι έτοιμοι από τον προπονητή της κερκίδας να δεχτούν τις εντολές για το πλάνο ανάπτυξης της ομάδας. Μπορεί να πήγαινε νηστικός στο γήπεδο, μπορεί να ήταν καταπονημένος από τη δουλειά που μόλις πριν δέκα λεπτά άφησε, μπορεί να περπατούσε τριάντα μίλια για να μπει στο γήπεδο, μπορεί να πήγαινε ξιπόλητος, ήταν όμως, και αυτό δηλώνει με την εδώ συμμετοχή του, ευτυχισμένος. Η ξιπόλητη ευτυχία στο απόλυτο, αποτυπωμένη και βαθιά ριζωμένη. Σκοπός είναι να ακουστεί και πάλι εκείνος ο προπονητής να διδάξει ότι, "Η μπάλα παίζεται από τους ώμους και πάνω", εκείνος ο άλλος να παροτρύνει, "Πηγαίνοντας στο γήπεδο είναι σαν να πηγαίνεις σε κονσέρτο", εκείνος ο ποδοσφαιριστής που δηλώνει περήφανος, "Το μεγαλύτερο έπαθλο είναι η αγάπη του κόσμου", και ας δούμε και πάλι εκείνον που, "Τη μπάλα που κλοτσούσε τη γέμιζε κοσμιότητα και ήθος". Και, αναμένοντας τη Κυριακή, ας είναι ξανά σαν μια εκδρομή για όλη την οικογένεια, να γεμίζει τα γήπεδα...

Collection


Η Ζωή Σοφοκλέους έμαθε να χορεύει κυπριακούς χορούς από μόνη της, παρατηρώντας άλλες γυναίκες που χόρευαν σε γάμους. Χόρευε τους γυναικείους καρτσιλαμάδες, τη σούστα, τον καλαματιανό και ύστερα τους ευρωπαϊκούς χορούς. Δίνει πληροφορίες για το πώς χόρευαν τους καρτσιλαμάδες, πού έβαζαν τα χέρια, σε ποιους χορούς κρατούσαν μαντήλι και πώς κινούνταν με το ζευγάρι τους ανάλογα με το χορό.

Το συγκεκριμένο υλικό αποτελεί μέρος της εργασίας: 
O τοπικός χορός και η μουσική της Κύπρου στα χωριά Κοιλάνι και Καλό Χωριό της Επαρχίας Λεμεσού από το 1950 και μετά

Collection


Διάλεξη Γιώργου Αρέστη (τέως δικαστής στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο) στο Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Αμμοχώστου στη Δερύνεια.

Collection


Διάλεξη Γιώργου Αρέστη (τέως δικαστής στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο) στο Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Αμμοχώστου στη Δερύνεια.

Collection


Διάλεξη Γιώργου Αρέστη (τέως δικαστής στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο) στο Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Αμμοχώστου στη Δερύνεια. Διακρίνεται ο Δήμαρχος Αμμοχώστου κ. Αλέξης Γαλανός απευθύνει χαιρετισμό στους παρευρισκομένους στα πλαίσια της εκδήλωσης.

Collection