Η Κατερίνα και η Χριστίνα Γαβριηλίδη-Χατζημιχαήλ μαζί με φίλες στον κήπο της Λευκωσίας
digitisation
photographs
RivivEU
refugees
Η Κατερίνα αναγνωρίζεται καθήμενη στα δεξιά και η Χριστίνα δεύτερη ιστάμενη απο αριστερά.
Katerina is depicted sitted on the right and Christina standing second from left.
Αντωνία Προδρόμου
Antonia Prodromou
Library of Cyprus University of Technology
Digital Heritage Research Lab Cyprus University of Technology
1934
CC BY-NC-SA 4.0
IMAGE
Nicosia
Η Χριστίνα Γαβριηλίδη με φίλες της στο Μοναστήρι του Κύκκου
Η Χριστίνα κρατά στα χέρια το μαντολίνο της, περιτριγυρισμένη απο φίλες της σε ανέμελες στιγμές στο Μοναστήρι του Κύκκου. Η Χριστίνα είχε μάθει απο μικρή ηλικία να παίζει μαντολίνο και να τραγουδά.
Christina holding her mandolin surrounded by her friends at the Kykkos Monastery. Christina learned to play the mandolin and singing when she was a little girl.
Η Κατερίνα Χατζημιχαήλ-Γαβριηλίδη και τα πέντε παιδιά της σε μεγαλύτερη ηλικία
Η προσφυγοποίηση οικογενειών απο την Μικρά Ασία, και δη χήρων γυναικών, τις ανάγκασε να δώσουν τα παιδιά τους για υιοθεσία αφού τα μέσα για την ανατροφή τους ήταν ανύπαρκτα. Η Κατερίνα, όμως, δεν αποδέχθηκε να αποχωριστεί τα παιδιά της. Η οικογένεια βίωσε δύσκολες μέρες γι' αυτό και όλοι αναγκάστηκαν να βγουν στη βιοπάλη. Αυτό τους έδεσε ακόμα περισσότερο ως οικογένεια. Στο κέντρο αναγνωρίζεται η Κατερίνα και εκατέρωθέν της, οι γιοί της, Κυριάκος και Μιχάλης ενώ πίσω της ιστάμενοι βρίσκονται ο γιός της, Αβραάμ, η θυγατέρα της, Χριστίνα, η οποία είχε ήδη αρχίσει να μαθαίνει την ραπτική τέχνη, αλλά και ο μικρότερος γιός της, Βύρων.
Refugee families from Anatolia, especially widows, were compelled to give their children for adoption. However, Katerina did not accept to be separated from their children. The family passed through difficult times and as a consequence all the children had to work. Katerina is depicted in the centre and Kyriacos and Michael are on each side of her. Standing, on the back, are Avraam, Christina and the little Byron.
1930s
Η Κατερίνα Χατζημιχαήλ-Γαβριηλίδη στην Αθήνα
Το 1928, η Κατερίνα ταξίδεψε στην Αθήνα για να παραλάβει την αποζημίωση που αναλογούσε σε όλους τους πρόσφυγες απο την Μικρά Ασία όπως προνοούσε η Συνθήκη της Λωζάνης. Στην φωτογραφία απεικονίζεται η Κατερίνα και μερικοί συγγενείς της, οι οποίοι στην Αθήνα διέμεναν σε καταυλισμούς.
In 1928, Katerina traveled to Athens to receive the compensation which every refugee from Anatolia was entitled after the Treaty of Lausanne. The photograph depicts the Katerina and some of her relatives in an encampment.
1928
Athens
The architectural drawings of the Paphos castle
antiquities (object genre)
castles (fortifications)
coastal fortifications
forts
monuments
fortifications
3-D laser scanning
airborne laser scanning
orthophotography
stereoscopic photography
terrestrial laser scanning
three-dimensional
castle
historic building
Paphos castle has been a declared Ancient Monument since 1935 and a UNESCO World Heritage List monument, along with other monuments of the archaeological park of Paphos, since 1980. It is located in the harbour area of Paphos town and its main role was to control the gateway of the port and provide defence against any hostile troops . Most scholars agree upon the mid-/late-14th century as its date of erection by the Frankish ruling family of the Lusignans, despite there being no solid and reliable testimonies regarding any fortification works carried out between the earthquake of 1222 and the invasion of the Genoese in 1373. Its importance lies in the symbolic meaning as the most prominent and dominant archaeological monument of Paphos and therefore it is considered a landmark for tourists and the town itself. The castle adorns several types of media such as photographs, postcards, postage stamps and gravures. Today the castle is open to the public to visit as a sightseeing.
Το κάστρο της Πάφου αποτελεί ανακηρυγμένο Αρχαίο Μνημείο από το 1935 και Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ από το 1980, μαζί με άλλα μνημεία του αρχαιολογικού πάρκου της Πάφου. Κατέχει δεσπόζουσα θέση στο λιμάνι της πόλης και είχε ως κύριες λειτουργίες του, αφενός, τον έλεγχο του λιμανιού και, αφετέρου, την προστασία από οποιαδήποτε εχθρικά στρατεύματα. Η πλειονότητα των ερευνητών συμφωνεί ότι το κάστρο ανεγέρθηκε γύρω στα μέσα/τέλη του 14ου αιώνα από την Φράγκικη οικογένεια των Λουζινιανών, βασιλέων της Κύπρου, παρότι δεν υπάρχουν αξιόπιστες πηγές που να επιβεβαιώνουν την ανέγερση οποιασδήποτε μορφής οχυρωματικών έργων στη Πάφο ανάμεσα στον καταστροφικό σεισμό του 1222 και την εισβολή των Γενουατών το 1373 . Σήμερα το κάστρο θεωρείται το πλέον αναγνωρίσιμο και κυρίαρχο αρχαιολογικό κατάλοιπο της Πάφου και επομένως θεωρείται ορόσημο τόσο για τους τουρίστες όσο και την ίδια την πόλη. Για τον λόγο αυτό το κάστρο διακοσμεί αρκετά εικονιστικά μέσα όπως φωτογραφίες, καρτ-ποστάλ, γραμματόσημα και γκραβούρες. Σήμερα το κάστρο είναι ανοικτό προς επίσκεψη από το κοινό.
UNESCO and ERA Chairs on Digital Cultural Heritage - Digital Heritage Research Lab Cyprus University of Technology
UNESCO Chair on Digital Cultural Heritage - Digital Heritage Research Lab Cyprus University of Technology
EU ERA Chair on Digital Cultural Heritage - MNEMOSYNE
EU Study VIGIE 2020/654
Photograph of Paphos Castle (14th century) Photograph of the Castle, Paphos, Cyprus (1940-1965) Photograph of the Castle, Paphos, Cyprus (1940-1965) Photograph of the Castle and the port of Paphos Photograph of the Medieval Fort, Paphos, Cyprus Postcard, Fortress of Paphos, Cyprus (1936) Postcard, Paphos Catle and Harbour, Cyprus (1953) Postage stamp of Paphos Castle, EuropaVisit Cyprus, Commemorative Issue (2012) Postage stamp of Paphos Castle, Europa Castles (2017) Postage stamp of Kyrenia II in front of Paphos Castle (1984) History of Paphos castle Flythrough video presenting Paphos castle's point cloud Paphos castle Orthophoto views of Paphos castle
Kato Pafos castle
Πιστοποιητικό παραμονής σε καραντίνα της οικογένειας της Κατερίνας Χατζημιχαήλ όταν κατέφτασαν στην Κύπρο ως πρόσφυγες λόγω της Μικρασιατικής καταστροφής
Το έγγραφο αποτελεί το μοναδικό σωζόμενο έντυπο τέτοιου τύπου στην Κύπρο. Το 1922, όπως όλοι οι Έλληνες της Μικράς Ασίας αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις οικίες τους ως συνέπεια της Μικρασιατικής καταστροφής, έτσι και η Κατερίνα και τα παιδιά της επιβιβάστηκαν σε ένα πλοιάριο και μετά απο ταξίδι 14 ημερών έφτασαν στην Λάρνακα. Ωστόσο, η Βρετανική διοίκηση του νησιού δεν επέτρεπε στους πρόσφυγες να αποβιβαστούν, εκτός εαν πλήρωναν για την είσοδό τους στο νησί αλλά και την παραμονή τους στο λοιμοκαθαρτήριο της Λάρνακας αφού φοβόντουσαν την πιθανότητα ότι οι πρόφυγες έφεραν λοιμώδεις ασθένειες. Το παρόν έγγραφο επικυρώνει ότι η Κατερίνα και τα πέντε παιδιά της παρέμειναν για κάποιες μέρες στο λοιμοκαθαρτήριο Λάρνακας. Εκτός αυτού, απο το έγγραφο πληροφορούμαστε και άλλες σημαντικότατες πληροφορίες όπως η ημερομηνία εισόδου τους στην Κύπρο στις 3 Δεκεμβρίου 1922 και το πλοιάριο με το οποίο έφτασαν, το Fed El Rahman, από το Ανεμούριο. Σημαίνουσας σημασίας αποτελεί το γεγονός ότι η Κατερίνα και τα παιδιά της εγγράφηκαν με το επίθετό της και όχι του αποβιώσαντος συζύγου της αλλά και ότι ο μικρός Βύρωνας, το τελευταίο παιδί της οικογένειας είχε γραφεί ως Γαβριήλ. Αυτό γιατί λίγο καιρό μετά την γέννησή του ο πατέρας του, Γαβριήλ, απεβίωσε και για τον λόγο αυτό πολλοί τον αποκαλούσαν με το όνομα του πατέρα του. Το έγγραφο εκδόθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 1928, όταν η Κατερίνα έλαβε ειδοποίηση ότι έπρεπε να ταξιδέψει στην Ελλάδα για να παραλάβει την αποζημίωση που της αναλογούσε όπως προνοούσε η Συνθήκη της Λωζάνης.
This document stands as the only extant of this type in Cyprus. In 1922, after the Greco-Turkish war (1919-1922), Katerina and her five children sailed for 14 days and arrived in Larnaca, . However, the British government did not allow the refugees to disembark, unless they would pay for their entry and staying in a quarantine station, due to the fear of these refugees carrying contagious diseases. The present document validates that Katerina and her five children stayed for a few days at the quarantine station in Larnaca. Additional information are extracted from the document such as the date of their entry to the island, i.e. 3rd December 1922, and the vessel with which they arrived from Anemourion, i.e. Fed El Rahman. Important information is the fact that Katerina and her children were recorded with Katerina's surname and not her husband's and that her little son was recorded as Gavriel, as his recently died father, and not Byron, as it was his original name. The document was issued on 8th February 1928, when Katerina had to travel to Greece to receive the compensation which every refugee from Anatolia was entitled after the Treaty of Lausanne.
Larnaca
The 3D volumetric structure of the frescoes and their complexity
Παναγία της Ασίνου (Ναός : Τρόοδος--Κύπρος)
Panayia Asinou (Church : Troodos--Cyprus)
Ioannides, Marinos
Digital Heritage Research Lab of Cyprus University of Technology
Απαγορεύεται η δημοσίευση ή αναπαραγωγή, ηλεκτρονική ή άλλη χωρίς τη γραπτή συγκατάθεση του δημιουργού.
Τα πέντε παιδιά του Γαβριήλ Γαβριηλίδη και της Κατερίνας Χατζημιχαήλ-Γαβριηλίδη, πρόσφυγες απο την Μικρά Ασία
Η μοναδική φωτογραφία όπου απεικονίζονται τα παιδιά χωρίς την μητέρα τους. Καθήμενοι αναγνωρίζονται ο Μιχάλης (αριστερά) και ο Κυριάκος (δεξιά) και ιστάμενοι ο μικρός Βύρων, ο Αβραάμ και η Χριστίνα. Μετά την προσφυγοποίησή τους, η Κατερίνα, όντας χήρα, προσπαθούσε να επιβιώσει μαζί με τα παιδιά της στη δεύτερη τους πατρίδα, την Κύπρο. Έπλεκε κάλτσες και έστελνε την μοναχοκόρη της, Χριστίνα, στο Γυναικοπάζαρο της Λευκωσίας για να τις πωλήσει, ενώ, τα αγόρια βγήκαν νωρίς στην βιοπάλη. Η οικογένεια διέμενε στην περιοχή της Χρυσαλινιώτισσας, του Αγ. Κασσιανού και του Αγ. Λουκά. Το 1928, λίγα χρόνια μετά την μετανάστευση στην Κύπρο, η Κατερίνα, όπως και όλοι οι Έλληνες Μικρασιάτες, λαμβάνει ειδοποίηση ότι έπρεπε να παρουσιαστεί για να παραλάβει την αποζημίωση που της αναλογούσε όπως προνοούσε η Συνθήκη της Λωζάνης. Έτσι η αναγκάστηκε να ταξιδέψει μαζί με 2-3 συγχωριανούς στην Ελλάδα για τρείς μήνες. Εκεί συναντήθηκε ξανά με πολλούς συγγνείς, γνωστούς και φίλους αλλά ένιωθε την απουσία των παιδιών της. Γι' αυτό και τους τηλεγραφεί να της στείλουν μια φωτογραφία όπου απεικονίζονται όλοι μαζί.
This is a unique photograph depicting the five children without their mother accompanying them. Michalis (left) and Kyriakos (right) are seated and little Byron, Avraam and Christina are stood up. In 1928, their mother was called by the Greek government to Greece to collect the money as compensation for their expatriation from Anatolia following the Greco-Turkish war (1919-1922) and the Treaty of Lausanne. While in Greece, she wrote to the children and said them to send her a family photo.
Η Κατερίνα Χατζημιχαήλ-Γαβριηλίδη με τα πέντε παιδιά της στην Λευκωσία
Asia Minor
Στην φωτογραφία απεικονίζεται καθήμενη η Κατερίνα, περιτρυγιρισμένη απο τα παιδιά της. Εκατέρωθέν της ο Βύρων και η Χριστίνα και πίσω ο Μιχάλης, Αβραάμ και Κυριάκος, λίγα χρόνια μετά την μετανάστευσή τους στην Κύπρο λόγω του ξεριζωμού που υπέστησαν απο την Μικρασιατική καταστροφή. Στο Ανεμούριο, η οικογένεια ήταν μια από τις πιο ευκατάστατες της περιοχής. Όμως, το 1922, όταν οι Έλληνες της Μικράς Ασίας αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις οικίες τους, η Κατερίνα και τα παιδιά της επιβιβάστηκαν σε ένα πλοιάριο και μετά απο ταξίδι 14 ημερών έφτασαν στην Λάρνακα. Ωστόσο, η Αγγλική διοίκηση του νησιού δεν επέτρεπε στους πρόσφυγες να αποβιβαστούν, εκτός εαν πλήρωναν για την είσοδό τους στο νησί αλλά και την παραμονή τους στο λοιμοκαθαρτήριο της Λάρνακας αφού φοβόντουσαν ότι οι πρόφυγες έφεραν λοιμώδεις ασθένεις. Πρωταρχικό, όμως, μέλημα των Μικρασιατών καθώς έφευγαν κατατρεγμένοι απο τον τόπο τους δεν ήταν να πάρουν χρήματα μαζί τους και γι'αυτό δεν μπορούσαν να πληρώσουν για να εισέλθουν στη χώρα. Επομένως, οι πρόσφυγες δέχονταν την άρνηση των Άγγλων για αποβίβαση στην Κύπρο με αποτέλεσμα να κινητοποιηθεί η Επιτροπή Κυριών αλλά κυρίως ο Αρχιεπίσκοπος Κύριλλος Γ', οι Μητροπολιτες Κιτίου και Κυρηνείας, ο Ηγούμενος Μαχαιρά αλλά και ολόκληρος ο Κυπριακός λαός. Έτσι, επετεύχθη η συλλογή ρουχισμού, φαγητού και χρημάτων για να γίνει εφικτή η είσοδος και η φροντίδα των προσφύγων στο νησί. Ωστόσο, εκτός από την Εκκλησία της Κύπρου, η κοινότητα Μικρασιατών οφείλει την αμέριστη ευγνωμοσύνη της προς το πρόσωπο του εμπόρου Χατζηθανάση, ο οποίος εγγυήθηκε την οικογένεια της Κατερίνας αλλά και άλλες οικογένειες για να αποβιβαστούν στο νησί. Η Κατερίνα γνώριζε προσωπικά τον Χατζηθανάση γιατί ήταν συνεργάτης του συζύγου της στο εμπόριο προϊόντων που διεξήγαγαν. Λόγω αυτού, η Κατερίνα τηλεγραφεί στον Χατζηθανάση και αυτός έρχεται στην Λάρνακα για να παραλάβει και να μεταφέρει εκείνη και τα παιδιά της στην Λευκωσία. Όμως, η Κατερίνα ζητά απο τον Χατζηθανάση να εγγυηθεί ακόμα πέντε οικογένειες που δούλευαν σε αυτήν στο Ανεμούριο για να έλθουν και αυτές μαζί. Η Αρχιεπισκοπή είχε προετοιμάσει δωμάτια αρκετών εκκλησιών όπως του Αγ. Κασσιανού, της Χρυσαλινιώτισσας, του Αγ. Λουκά, του Αγ. Γεωργίου για να δεχθούν τους πρόσφυγες.
The photograph depicts Katerina and her five children, Byron, Kyriakos and Avraam, Christina and Michael on the back row, a few years after their first coming to Cyprus.
1927
Στην φωτογραφία απεικονίζεται καθήμενη η Κατερίνα και δίπλα της ο Βύρωνας και ο Κυριάκος, και πίσω ιστάμενοι ο Αβραάμ, η Χριστίνα και ο Μιχάλης, λίγα χρόνια μετά την μετανάστευσή τους στην Κύπρο λόγω του ξεριζωμού που υπέστησαν απο την Μικρασιατική καταστροφή. Στο Ανεμούριο, η οικογένεια ήταν μια από τις πιο ευκατάστατες της περιοχής. Όμως, το 1922, όταν οι Έλληνες της Μικράς Ασίας αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις οικίες τους, η Κατερίνα και τα παιδιά της επιβιβάστηκαν σε ένα πλοιάριο και μετά απο ταξίδι 14 ημερών έφτασαν στην Λάρνακα. Ωστόσο, η Αγγλική διοίκηση του νησιού δεν επέτρεπε στους πρόσφυγες να αποβιβαστούν, εκτός εαν πλήρωναν για την είσοδό τους στο νησί αλλά και την παραμονή τους στο λοιμοκαθαρτήριο της Λάρνακας αφού φοβόντουσαν την πιθανότητα ότι οι πρόφυγες έφεραν λοιμώδεις ασθένειες. Πρωταρχικό, όμως, μέλημα των Μικρασιατών καθώς έφευγαν κατατρεγμένοι απο τον τόπο τους δεν ήταν να πάρουν χρήματα μαζί τους και γι'αυτό δεν μπορούσαν να πληρώσουν για να εισέλθουν στη χώρα. Επομένως, οι πρόσφυγες δέχονταν την άρνηση των Άγγλων για αποβίβαση στην Κύπρο με αποτέλεσμα να κινητοποιηθεί η Επιτροπή Κυριών αλλά κυρίως ο Αρχιεπίσκοπος Κύριλλος Γ', οι Μητροπολιτες Κιτίου και Κυρηνείας, ο Ηγούμενος Μαχαιρά αλλά και ολόκληρος ο Κυπριακός λαός. Έτσι, επετεύχθη η συλλογή ρουχισμού, φαγητού και χρημάτων για να γίνει εφικτή η είσοδος και η φροντίδα των προσφύγων στο νησί. Ωστόσο, εκτός από την Εκκλησία της Κύπρου, η κοινότητα Μικρασιατών οφείλει την αμέριστη ευγνωμοσύνη της προς το πρόσωπο του εμπόρου Χατζηθανάση, ο οποίος εγγυήθηκε την οικογένεια της Κατερίνας αλλά και άλλες οικογένειες για να αποβιβαστούν στο νησί. Η Κατερίνα γνώριζε προσωπικά τον Χατζηθανάση γιατί ήταν συνεργάτης του συζύγου της στο εμπόριο προϊόντων που διεξήγαγαν. Λόγω αυτού, η Κατερίνα τηλεγραφεί στον Χατζηθανάση και αυτός έρχεται στην Λάρνακα για να παραλάβει και να μεταφέρει εκείνη και τα παιδιά της στην Λευκωσία. Όμως, η Κατερίνα ζητά απο τον Χατζηθανάση να εγγυηθεί ακόμα πέντε οικογένειες που δούλευαν σε αυτήν στο Ανεμούριο για να έλθουν και αυτές μαζί. Η Αρχιεπισκοπή είχε προετοιμάσει δωμάτια αρκετών εκκλησιών όπως του Αγ. Κασσιανού, της Χρυσαλινιώτισσας, του Αγ. Λουκά, του Αγ. Γεωργίου για να δεχθούν τους πρόσφυγες.
1926